| การเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็ก |
|
|
การเป็นปากเป็นเสียง เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งในชีวิตของคริสเตียน เป็นผลมาจากความรู้สึกเมตตาสงสารแบบพระเยซูคริสต์ ที่มีต่อผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก คนยากจนขัดสน คนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ คนที่ไม่ได้รับความยุติธรรม รวมทั้งเด็ก ๆ ที่ตกอยู่ในความยากลำบาก และเมื่อเราเข้าใจน้ำพระทัยของพระเจ้าที่ทรงบัญชาไว้ว่า “จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” เราจะไม่เพียงแค่รู้สึกสงสารพวกเขาเท่านั้น แต่เราจะกระทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อช่วยคนเหล่านั้นด้วย พระคัมภีร์ยังมีพระบัญชาที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกว่า “จงอ้าปากของเจ้าแทนคนใบ้ เพื่อสิทธิของทุกคนที่ถูกทิ้งร้างอยู่ จงอ้าปากของเจ้าพิจารณาอย่างชอบธรรม รักษาสิทธิของคนจนและคนขัดสนให้คงอยู่” (สุภาษิต 31:8-9) ดังนั้น ในฐานะคริสเตียนเราจึงไม่สามารถปฏิเสธหน้าที่อันสำคัญนี้ ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ที่ทำงานกับเด็กโดยตรงหรือไม่ก็ตาม การเป็นปากเป็นเสียงสามารถทำได้หลายวิธี อาทิ การให้ความช่วยเหลือเด็กที่ถูกทารุณกรรมหรือถูกล่วงละเมิดทางเพศ การเรียกร้องสิทธิให้กับเด็กด้อยโอกาสหรือไร้สัญชาติ การให้ที่พักพิงแก่เด็กกำพร้าหรือเด็กเร่ร่อน การให้ความช่วยเหลือแก่เด็กที่ยากจนขัดสนหรือเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือเป็นพิเศษ เป็นต้น ซึ่งองค์กรที่ทำงานกับเด็กแต่ละแห่งก็มีวิธีเป็นปากเป็นเสียงที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับเป้าหมายหรือพันธกิจหลักขององค์กรนั้น ๆ เนื่องจากปัญหาที่เกี่ยวกับเด็กมีมากมาย การสร้างเครือข่ายเพื่อเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็กจึงเป็นสิ่งจำเป็น การเป็นปากเป็นเสียงในพันธกิจของคอมแพสชั่น อาทิ · การเรียกร้องและปลุกจิตสำนึกของสังคมโดยเฉพาะคริสตจักร ให้ตระหนักถึงความสำคัญของเด็ก และการเอาใจใส่ดูแลเด็กด้อยโอกาส · การเชิญชวนและเปิดโอกาสให้คริสตจักรและชุมชนเข้ามามีบทบาทในการช่วยเหลือเด็กมากขึ้น · การสร้างเครือข่ายกับองค์กรหรือหน่วยงานอื่น ๆ · การให้ความรู้แก่เจ้าหน้าที่ในเรื่องการเป็นปากเป็นเสียงแก่เด็ก |
||

การเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็ก 

