เพื่อตอบสนองต่อพระมหาบัญชาของพระเยซูคริสต์ คอมแพสชั่นจึงดำรงอยู่เพื่อเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็ก ๆ ปลดปล่อยพวกเขาออกจากความขัดสนด้านจิตวิญญาณ เศรษฐกิจ สังคม และสุขภาพ ตลอดจนส่งเสริมให้เขาเติบโตขึ้นเป็นคริสเตียนที่สมบูรณ์และมีความรับผิดชอบ
วันพุธ ที่ 08 กันยายน 2010
การเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็ก พิมพ์ ส่งอีเมล์ข้อมูลนี้บอกเพื่อน
Image
เป็นปากเป็นเสียง ให้กับเด็ก เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้คอมแพสชั่น ยืนหยัดในการทำพันธกิจเพื่อเด็กผู้ขัดสน ด้อยโอกาส และถือเป็นพันธกิจหลักของคอมแพสชั่น เนื่องจากเด็กมีธรรมชาติที่อ่อนแอ จึงไม่สามารถปกป้องตัวเองและตกเป็นเหยื่อได้ง่าย ดังนั้น เด็กจึงต้องการใครสักคนที่จะพูดแทนหรือต่อสู้เพื่อสิทธิอันชอบธรรมที่พวกเขาควรได้รับ

การเป็นปากเป็นเสียง เป็นธรรมชาติอย่างหนึ่งในชีวิตของคริสเตียน เป็นผลมาจากความรู้สึกเมตตาสงสารแบบพระเยซูคริสต์ ที่มีต่อผู้ที่ตกทุกข์ได้ยาก คนยากจนขัดสน คนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ คนที่ไม่ได้รับความยุติธรรม รวมทั้งเด็ก ๆ ที่ตกอยู่ในความยากลำบาก และเมื่อเราเข้าใจน้ำพระทัยของพระเจ้าที่ทรงบัญชาไว้ว่า จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง เราจะไม่เพียงแค่รู้สึกสงสารพวกเขาเท่านั้น แต่เราจะกระทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อช่วยคนเหล่านั้นด้วย

พระคัมภีร์ยังมีพระบัญชาที่ชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกว่า จงอ้าปากของเจ้าแทนคนใบ้ เพื่อสิทธิของทุกคนที่ถูกทิ้งร้างอยู่ จงอ้าปากของเจ้าพิจารณาอย่างชอบธรรม รักษาสิทธิของคนจนและคนขัดสนให้คงอยู่ (สุภาษิต 31:8-9)  ดังนั้น ในฐานะคริสเตียนเราจึงไม่สามารถปฏิเสธหน้าที่อันสำคัญนี้ ไม่ว่าเราจะเป็นผู้ที่ทำงานกับเด็กโดยตรงหรือไม่ก็ตาม

การเป็นปากเป็นเสียงสามารถทำได้หลายวิธี อาทิ การให้ความช่วยเหลือเด็กที่ถูกทารุณกรรมหรือถูกล่วงละเมิดทางเพศ การเรียกร้องสิทธิให้กับเด็กด้อยโอกาสหรือไร้สัญชาติ การให้ที่พักพิงแก่เด็กกำพร้าหรือเด็กเร่ร่อน การให้ความช่วยเหลือแก่เด็กที่ยากจนขัดสนหรือเด็กที่ต้องการความช่วยเหลือเป็นพิเศษ เป็นต้น ซึ่งองค์กรที่ทำงานกับเด็กแต่ละแห่งก็มีวิธีเป็นปากเป็นเสียงที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับเป้าหมายหรือพันธกิจหลักขององค์กรนั้น ๆ เนื่องจากปัญหาที่เกี่ยวกับเด็กมีมากมาย การสร้างเครือข่ายเพื่อเป็นปากเป็นเสียงให้กับเด็กจึงเป็นสิ่งจำเป็น

การเป็นปากเป็นเสียงในพันธกิจของคอมแพสชั่น อาทิ

· การเรียกร้องและปลุกจิตสำนึกของสังคมโดยเฉพาะคริสตจักร ให้ตระหนักถึงความสำคัญของเด็ก และการเอาใจใส่ดูแลเด็กด้อยโอกาส
· การเชิญชวนและเปิดโอกาสให้คริสตจักรและชุมชนเข้ามามีบทบาทในการช่วยเหลือเด็กมากขึ้น 
· การสร้างเครือข่ายกับองค์กรหรือหน่วยงานอื่น ๆ
· การให้ความรู้แก่เจ้าหน้าที่ในเรื่องการเป็นปากเป็นเสียงแก่เด็ก